Moje pierwsze osobiste wspomnienie Karskiego pochodzi z lat 40. ubiegłego wieku, kiedy był on na misji w Stanach Zjednoczonych w celu powiadomienia amerykańskich przywódców i społeczeństwa o żydowskiej tragedii, która działa się w Polsce pod okupacją nazistów. Pamiętam dokładnie, jak dyskutował o tym z moimi rodzicami, siedząc przy stole w naszym domu. Wciąż pamiętam zdziwienie mojego ojca, kiedy dowiedział się, że dosłownie wszyscy Żydzi, nie tylko mężczyźni, ale i kobiety i dzieci, byli z pełną premedytacją unicestwiani. Mój ojciec był gorliwym krytykiem antysemityzmu, więc wyjątkowo poruszyło go naoczne świadectwo Karskiego. Pamiętam również, że jako chłopiec byłem absolutnie zafascynowany osobowością Karskiego, bliznami na jego nadgarstkach, tym dramatycznym świadectwem tragicznie zakończonej misji na Zachód, kiedy schwytało i torturowało go gestapo. Karski ujmował mnie swoją szczerością i odwagą.